به گزارش توسعه گستر، عباس عبدی در روزنامه هم میهن نوشت:
تقریباً روشن است که جامعه ایران خالی از گفتوگوی جدی در داخل یا با خارج است. گفتوگویی که نیاز جامعه ما هم هست. ازاینرو، شاید این پرسش که آیا گفتوگو مفید و موثر است، عجیب باشد. چون به صورت پیشفرض گفتوگو امری پذیرفتهشده و مفید تلقی میشود. به طور قطع منافعی هم دارد. ولی باید سطح انتظارات از گفتوگو را روشن کرد. گفتوگوهایی که ظرفیت توافقات مهم دارند، مستلزم پذیرش پیشفرضهایی روشن است که اگر آن پیشفرضها از سوی طرفین پذیرفته نشود، اثرات گفتوگو کمدامنه و غیرمهم خواهد شد و چهبسا با شکست مواجه شود.
پیش از آن نیز معتقدم که علت اصلی شکست برجام این بود که چنین پیشفرضی یا نبود یا به صورت ضمنی پذیرفته شده بود؛ ولی در عمل نقض شد. به عبارت دیگر، مسئله شورای امنیت و غرب فقط با غنیسازی اورانیوم ایران نبود، بلکه با رویکرد ایران در مخالفت با نظم بینالملل بود؛ نظمی که ایران آن را ناعادلانه میدانست و درصدد تغییر آن بود و غنیسازی نیز میتوانست یک مولفه مهم برای رفتن در این مسیر و تقابل با نظم جهانی باشد
